تا کجا خواهی ماند٬ تا کجا خواهی بود...

و من از پنجره ی بسته ی تنهایی ها...

به کدامین رویا...

با تو از روشنی روز دگر خواهم گفت....

تو مرا میدانی... تو مرا می فهمی....

و من از خجلت تکرار غمت...

داغی از تاریکی٬ بر دل خود دارم...

تو به من می گویی:

«آنچه بگذشت٬ گذشت...»

ولی از آمدن فردایش ترسانم...

روزی٬ همچون دیروز...

روزی٬ همچون امروز...

که به تکرارِ مکرر باقی است...

به کدامین باور٬ من به تو خواهم گفت...

کز پسِ فرداها...

بهترین روزِ خدا خواهد بود؟؟؟؟ 

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول نام کسی ورد زبانم شده است

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگیش

میشود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

یک نفر سبز چنان سبز که از سر سبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

ای بیرنگ تر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

به گمانم که توئی ان شبح آئینه پوش

عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش!

 تنها تو می دانی دلم سرشار تنهائیست

چشمهای خسته ام غمبار و بارانیست

تنها تو می دانی سکوتم پرزفریاد است

اندوهگین و خسته ام اما لبم شاد است

تنها تو میدانی چقدر غمگین و تنهایم

ماه و ستاره گشته است همدرد شبهایم

وقتی تو نباشی بی قرار و خسته می مانم

هر دلخوشی را بی تو از ائینه میدانم